01.00 uur lokale tijd, Dubai. Ik zit nu op het vliegveld in een van de rijkste gebieden ter wereld. Maar alleen om op mijn aansluitende vlucht te wachten. 01.00 uur lokale tijd, Melbourne, verwacht ik aan te komen, dit duurt dus nog zeker 18 uur.
Laat ik even terug gaan in de tijd waar ik net te horen had gekregen dat ik naar Melbourne kon gaan.
2 dagen nadat ik terug was gekomen van Amerika ben ik naar school gegaan om de contracten en papieren te tekenen voor Melbourne, ik had het eindelijk voor elkaar. Maar ik had lang niet alles geregeld. Ik was bang dat het regelen van mijn visum erg lang zou gaan duren, maar ik had ontzettend veel geluk, om 11 uur ’s avonds had in betaald en de volgende ochtend had ik de mail ontvangen dat mijn visum was goedgekeurd. Ik was ontzettend blij en dezelfde dag had ik mijn vliegticket geboekt, wat ons een hele middag heeft gekost. Nu kon mijn zoektocht naar woonruimte beginnen,maar dit was meer werk dan gedacht. Afgelopen zaterdag had ik pas iets gevonden. Ik ben niet alle dagen bezig geweest met het zoeken naar woonruimte omdat ik te horen had gekregen dat mijn vader ernstig ziek was, ik wist niet wat hij had maar hij had niet meer lang te leven. Ik heb nog gedacht om langs te gaan. Maar ik heb het woensdag te horen gekregen en vrijdag kreeg ik te horen dat hij overleden was. Kans om te gaan heb ik dus niet gehad. Het blijkt dat hij maagkanker had en dat het ook al in de lever zat en er iets tegen zijn longen aandrukte.
De manier waarop ze ons hebben laten weten wat er aan de had was, was totaal niet gepast en de crematie nog ongepaster. Er is mij daar zelfs door de ‘leider’ van de crematie verteld dat ik geen familie was. Ik heb niet eens mijn afscheidstekst mogen voordragen. Om een lang verhaal kort te houden, het was vreselijk!
Maar veel tijd voor treuren was er niet, ik moest nog een hoop regelen, niet alleen voor Australië, ook voor Finland. Na een week gebelt the hebben met ‘The International Office’ van NHTV is er voor mij iets meer duidelijkheid en hoop ik derest nog goed te kunnen reglen.
De laatste week heb ik met zoveel mogelijk mensen afgesproken en vanaf zaterdag begon dan het afscheidnemen van iedereen. Jammer genoeg heb ik niet van iedereen afscheid kunnen nemen.
Even een tip tussendoor, lopen door de Mac Drive is heel leuk, vooral als je 7 Mac Flurries voor de prijs van 5 krijgt. Dit doordat ze 1 vergeten waren en 1 fout hadden gemaakt.
Gister ben ik begonnen met inpakken wat veel meer werk was dan ik had kunnen bedenken. Maar met hulp van mam, Erwin en Samantha is het met dan toch allemaal gelukt. Even tussendoor; ik ga vanaf nu verder schijven in verleden tijd omdat ik nu alweer een aantal dagen verder ben.
Het inpakken heeft erg lang geduurt en ik lag dus ook erg laat in bed, de volgende ochtend moest ik alweer vroeg op omdat ik nog vanalles moest doen, voordat ik het wist moest ik vertrekken. In de auto had ik nog altijd niet het gevoel dat ik naar Australië ging voor 5 maanden. Zelfs toen ik afscheid nam had ik niet het idee dat ik ging, maar ik vond het wel raar om voor zo lang gedag te zeggen mam.
Het duurde even voordat ik door de paspoort controle was omdat het toch wel redelijk druk was, en ik verstond niet goed wat de man zei die daar alles probeerde op orde te houden. Dus ik sloot gewoon in de rij aan die hij aanwees, wat gelukkig ook de goede was. Ik was al snel door de controle en ging opzoek naar mijn gate. Daar heb ik even moeten wachten voordat ik het vliegtuig in kon, deze was ook te laat vertrokken, maar dat heeft verder gelukkig geen invloed gehad.
Het duurde even voordat de passagiers die naast mij terecht kwamen er waren, in het begin leken ze een beetje vreemd en ze dachten dat ik op hun plaats zat, maar ik had mijn raam plaatsje mooi gereserveerd en ging deze dus niet afstaan! Uiteindelijk bleek het dat deze mensen heel aardig waren en ik heb leuke gesprekken met ze gehad. In Dubai vlogen zij door naar een andere plaats in Australië, Perth of Sidney (dat ben ik alweer vergeten). Ik ging opzoek naar mijn gate, en liep de verkeerde kant op, dus kon weer helemaal terug lopen (ja bordjes volgen is niet altijd even makkelijk). Daar aangekomen weer een poosje moeten wachten. Maar het is echt een mooi vliegveld, ik heb niet heel veel gezien daar was ik net iets te lam voor, maar ze hebben daar zelfs stoelen waar je lekker met je benen omhoog kan zitten, uiteraard heb ik me geen kunnen bemachtigen, maar ik ga me best doen om die op de terug weg te bemachtigen als ik daar weer op mijn aansluiting moet wachten. Hier duurde het wachten wat langer, en toen we eindelijk verder konden moesten we in de volgende hal weer wachten totdat we het vliegtuig in konden.
Ook in dit vliegtuig had ik wel een aardig iemand naast me waar ik nog mee gepraat heb. Verder bestond mijn tijdsbesteding uit; films kijken, series kijken, eten en slapen. Ik heb niet veel gelezen, maar wel nog even muziek geluisterd, ze hadden ‘mijn’ muziek’!! Thank you Emirates for having Carrie Underwood in your playlist, I loved it ^^.
Vanuit Dubai vlogen we naar Kuala Lumpur, daar moesten we het vliegtuig weer uit, WEER door de handbagage check (want ja na deze in Düsseldorf en Dubai gecontroleerd te hebben weten ze nog niet zeker of je geen verboden dingen bij je hebt). Daarna moesten we weer in een ruimte wachten voordat we terug in het vliegtuig mochten. Nu was de stoel naast mij vrij en een stoel verder zat een man. Maar we konden de leuningen niet omhoog doen, dat was wel jammer maar ik heb wel gebruik gemaakt van deze vrije plaats naast mij. In dit deel van de vlucht voelde ik me niet zo goed en heb ik ook nog maar amper wat gegeten. Een aantal uren later kwamen we dan eindelijk in Melbourne aan. Ik had moeten aangeven wat voor medicijnen en etenswaren bij me had, maar deze hebben ze in mijn tas niet gecontroleerd.
Ik ging richting uitgang, zocht een karretje om mijn koffer op te kunnen doen, en zocht mijn weg naar de koffer carrousel. Na een paar keer bijna aangereden te zijn geworden en anderen bijna aangereden te hebben kwam ik er dan aan. Ik wachtte tot de persoon voor mij weg was, ging naar voren en voordat ik het wist kwam daar het fel roze koffer aan. Deze heb ik toch redelijk makkelijk (voor zover dat voor 30 kg kan) van de band gekregen en op mijn karretje gedaan. Ik ging opzoek naar de uitgang waar ik mijn kaartje heb moeten afgeven dat je moet invullen als je het land in gaat, en ging opzoek naar de taxi’s. Ik vroeg waar ik heen moest, maar de man was aan het bellen en stuurde me verder. Er kwam direct al een taxi aan, dus mijn koffer erin, karretje achtergelaten en verteld waar ik heen moest.
Uiteraard kon het niet allemaal meteen goed gaan, ik kon niet bellen met mijn telefoon (hiervoor kreeg ik een aantal dagen later pas een uitleg smsje). Dus ik vroeg of ik de telefoon van de chauffeur mocht lenen, gelukkig was hij wel zo aardig. Ik moest mijn verhuurder namelijk laten weten als ik onderweg was. Ik heb nog gezellig gekletst met de chauffeur, en aan het eind van de rit was ik meteen een stuk armer. De taxi’s hier zijn namelijk niet heel goedkoop. 20 minuten of een half uur later was ik er dan. Er kwam direct al iemand naar buiten, en ik werd vriendelijk ontvangen. Mijn koffer werd naar boven gedragen en ik kreeg een rondleiding door het huis (om 2.30 ’s nachts).
Ik heb nog even met thuis geskyped dat ik aangekomen was, omdat ik niet kon bellen, gelukkig had ik wel kunnen smsen. Rond 4 uur ging ik slapen en kwart voor 12 was ik op. Er was niemand thuis dus ik kon lekker alles op mijn gemak doen en ben opzoek gegaan naar een supermarkt. Deze is 5 minuten van ons vandaan, maar ik heb er 3 kwartier over gedaan om deze te vinden. Het voordeel was echter dat ik andere winkels vond waar ik meteen een adapter kon kopen voor de stroom.
De prijzen hier in de supermarkt zijn wel best duur, maar daarvoor ga ik tegenwoordig naar Victoria Market, om in ieder geval goedkopere verse groente en fruit te halen. Richting de avond kwamen 2 van mijn huisgenoten terug van school en we zijn samen naar de stad gegaan. Melbourne is wel een leuke stad, je kan er winkelen en er zijn ook wel wat dingen te zien. Ik ben nog niet in een park geweest, maar ga daar binnenkort heen.
Ze hebben me de hoofdpunten van de stad laten zien, ze hebben hier ook China Town, en we zijn naar de Yarra rivier geweest. Ik doe er ongeveer 20 min over om in de stad te komen.
De volgende dag zijn we met alle huisgenoten (we zitten hier met 3 personen) naar het strand in St-Kilda geweest. Het was wel leuk maar erg koud. Ik heb niet veel warme kleding bij me, dus dat is wel een tegenvaller. Daarna zijn we weer richting de stad gegaan om te eten.
De dag erna zijn we met z’n alle naar Victoria Market geweest, heel leuk, veel keuze uit vlees, vis, groente, fruit, kleding, noem het maar op. Bij een donut kraam staat altijd een enorm lange rij, je betaald daar 1 dollar voor een donut. Ik denk dat ik ze wel een keer wil proberen, maar dan moet je toch wel redelijk lang wachten dus ik neem er wel een als ik er echt zin in heb.
Dan komen we alweer aan bij maandag, ik ben met Adeline (mijn huisgenootje) naar Collingwood gegaan omdat ik een eerste kennismaking had bij het bedrijf. Ik ben uiteraard wel alleen naar het bedrijf geweest. Daar heb ik kennis gemaakt met mijn collega’s en ben ik koffie gaan drinken met mijn baas. Hierna ging ik opzoek naar Adeline, en we zijn naar de stad gegaan, om een cake te halen omdat Manuel (een andere huisgenoot) jarig was. Ook ging ik opzoek naar een geschikte provider, maar ik was helemaal ‘confused’ nadat ik de winkels bezocht had, maar ben uiteindelijk toch bij Vodafone uitgekomen. Het telefoon systeem is hier heel anders en erg onduidelijk als je het vergelijkt met ons systeem.
Dinsdag was dan mijn eerste stagedag. Ik had er wel zin in, ondanks dat het me een uur duurt voordat ik er ben. Ik vond het wel leuk wat we moesten doen, maar ben er wel achter dat het veel administratie is. Mijn week verder was voornamelijk hetzelfde, maar wel vermoeiend, ik sta rond half 7 op werk tot kwart over 5 of langer eer ik dan thuis ben is het half 7, dan nog eten maken en voordat ik het weet kan ik alweer gaan slapen. Maar dat went wel denk ik. Ik weet ook nog niet zeker of ik op deze locatie blijf of dat ik toch dichter bij het werk wat ga zoeken. Ik ga gewoon wat researchen en misschien wat huizen bekijken en dan kan ik altijd nog oordelen, ik heb immers nog zo’n 2 weken hiervoor.
Mijn hoogte punt deze week vond ik het assisteren bij een auditie. Ik mocht het filmen, maar het was letterlijk op een knopje drukken, dus het ziet heel slecht uit, wat ik gefilmd heb, maar goed. Ik moest ook de 2e rol spelen, ik vond het tegenover haar niet kunnen dat ik het alleen oplas omdat ze zich dan veel slechter kon inleven, dus ik heb al lezend proberen mee te acteren voor haar, dat ging niet helemaal vlekkeloos omdat ik de tekst nog nooit gezien had en ik dus soms haar tekst las in plaats van de mijne.
Ik ben wel tevreden met mijn collega’s en medestagiaires, tot nu toe heb ik kennisgemaakt met een aantal, waarvan er 3 Frans zijn (en deze dus ook erg veel Frans spreken, wat soms wel lastig is), 1 Australische (als ik het goed heb) en dan zijn er nog 2, waarvan 1 volgens mij Indisch is en de ander Chinees of Japans, ik ben eerlijk gezegd niet zo goed in het onderscheid maken tussen die 2.
De eerste dagen was het wel ijskoud op kantoor omdat er iets mis was met het verwarmingssysteem, als je door het kantoor loopt voel je banen die koud zijn en banen die warm zijn, ik heb dus met mijn dikke Arizona trui gezeten of met mijn jas aan, wat trouwens meer van mijn collega’s deden. Gelukkig is het nu gemaakt en heb ik dit niet meer nodig. Maar het is hier nu sowieso niet erg warm omdat het winter is.
Maar mijn vermoeidheid leidt wel weer tot grappige verhalen. Ik was laatst op weg naar huis van het werk en het was redelijk druk in de trein en er stonden heel wat mensen. De persoon die het dichtst op mij stond was nog geen meter van mij verwijderd. Ik merkte dat ik erg moe begon te worden en had redelijk trage muziek opstaan. Ik merkte dat iemand al vaker naar mij keek en mijn ogen begonnen dicht te vallen. Toen had ik dus ook door dat er meer mensen naar mij aan het kijken waren ik stond namelijk in de trein, aangezien ik niet kon zitten. Ik had nooit gedacht dat ik staand in een trein bijna in slaap kon vallen. Maar thuis aangekomen had ik ontzettend veel energie, dus mijn bijna inslaapvallen heeft wel weer gezorgd voor wat energie. Want toen ik thuis aangekomen was had ik ontzettend veel energie, en ik wilde toch wel een beetje op tijd naar bed, maar was niet moe, toch heb ik dat maar gedaan, want een hele dag werken en reizen is toch wel vermoeiend als je het niet gewend bent.
Op vrijdag had ik dan eindelijk een avond waar ik weer eens kon opblijven tot ‘mijn’ tijden, wat een beetje uitgelopen was tot 2 uur. Ik heb voor het eerst weer eens een aflevering ‘Make it or Break it’ kunnen kijken, waar ik heel blij mee was. Ik had deze avond ook tijd om mijn was te doen, en omdat ik mijn kleding nooit in de droger doe, rook mijn kamer heerlijk naar wasverzachter (dat is toch iets wat ik van mam heb, was moet altijd lekker naar wasverzachter ruiken, hoe langer hoe beter, of te wel lang leve Robijntje en Lenor (excuses voor de sluikreclame). Ik doe het hier met een goedkopere versie die korter ruikt, maar wel lekker! Mijn kamer rook erg lekker, zelfs de dag erna nog, dus zo heb je toch weer 2 vliegen in 1 klap (oke, deze uitspraak is totaal niets voor mij, maar goed).
Zaterdag ben ik weer naar Victoria Market geweest om groente, fruit, vlees en kaas voor de komende week te kopen. In de avond ben ik met 2 huisgenoten en een vriendin van 1 van mijn huisgenoten naar Smith street geweest (deze loopt in Collingwood en Carlton).
We hebben het wel gezellig gehad, alleen waren de pubs waar we waren niet echt mijn ding. Niet echt het soort mensen waar ik me bij thuis voel, maar ondanks dat heb ik me toch wel vermaakt. Toen de pub sloot zijn we naar een andere gegaan, die wel een leukere uitstraling had maar daar was de muziek minder dan bij de andere pub, waar de muziek tegen het einde veel leuker werd. Om 3 uur vonden we het toch wel weer mooi geweest en we hebben een taxi naar huis genomen, daar nog even met mijn zus geskyped en om 4 uur ging ik slapen.
Vandaag (zondag) ben ik met Adeline naar Smith street gegaan om te winkelen, en we zijn nog naar de stad gegaan om daar bij een Japans restaurant te eten. Het was wel lekker, maar ik had een gerecht waar amper groente in zaten, dat was wel minder, maar dat maakte het niet minder lekker.
Morgen begint week 2 en ik ben benieuwd wat me allemaal te wachten staat!
Het was een lange blog, maar daar hebben jullie dan ook lang op moeten wachten!
Good night from Glenhuntly, Australia!
