Bereidt jullie maar voor want hier komt mijn verhaal over week 2 tot en met week 5.
Mijn verhaal zal dit keer misschien iets korter worden dan jullie van mij gewend zijn, maar dit komt doordat ik me nu 5 dagen per week, 8/9 uur per dag op het hoofdkantoor van PAN International en Cultural Infusion bevind. Vanaf dag 2 mag ik mezelf admin6 noemen, en heb ik ook mijn eigen email adres, waar ik vanaf heden vernoemd wordt als Dionna Hosters, en naar mijn vele pogingen duidelijk te maken dat mijn naam Dionne Hosters is ze het nog altijd niet veranderd hebben. In de 5 weken waarin ik mijzelf Cultural Infusion Intern mag noemen heb ik me al op 5 verschillende plaatsen op kantoor begeven, en hoop ik nu eindelijk een vaste plaats gevonden te hebben. Misschien kan ik zelfs zeggen dat ik me op 6 plaatsen begeven heb. Ik begon de eerste dag namelijk met het meekijken van mijn mede stagiair Thibaut, die mijn wat dingen heeft proberen uit te leggen, zijn franse accent deed mij in het begin denken aan de kaars in Belle en het Beest, niet dat dit er verder iets mee te doen heeft, maar ik vond het toch wel even het melden waard.
Hier ben ik de rest van de dag ook blijven hangen, en de volgende ochtend heb ik me daar ook nog tijdelijk begeven. Daarna werd ik doorverwezen naar mijn “eigen” bureau, ik had een ontzetten trage computer, maar op een gegeven moment wende dit wel en kon ik er redelijk mee over weg. Maar geloof me computers vinden mij gewoon echt niet leuk! Ik heb me gesetteld achter mijn bureautje en mijn stage kon beginnen, de eerste dagen waren wel oké, maar na de eerste week begon ik me al te vervelen, ik vond het veel te veel administratief werk en heb dat ook aangegeven. Hier is uiteindelijk nog wel wat verandering in gekomen maar daar komen we later op terug.
Maar de dagen verstreken en mijn computer kreeg ook last van streken, en ging zich tegen mij werken… Na veel klagen dat ik echt gek werd van dat ding, heb ik een andere computer gekregen, maar opeens deed PAN/CI (het programma waarmee wij werken) het niet meer. Dus ik had weer wat anders om over te klagen, soms is het wel fijn om eens te kunnen klagen, maar na een tijdje wordt je er zelf toch ook wel moe van. Dus ik weer van plaatst gewisseld, en ik vond het wel prima om daar te zitten, maar toen ik de volgende dag op kantoor zat hadden ze me weer verplaatst, vraag me niet waarom want dat weet ik tot op de dag van vandaag nog altijd niet. Maar ook deze plaats mocht ik niet lang mijn eigen noemen, want ook hier deed PAN/CI het niet en dit programma heb je gewoon nodig, om meestal alleen al telefoontjes te kunnen beantwoorden en een boeking te kunnen opzoeken. Deze plaats was niet mis en ik vond het wel prima zo. Maar jullie raden het al, na een paar dagen werd ik ook daar weg gehaald, terwijl PAN/CI het eindelijk deed. We gingen het Cultural Infusion deel van het kantoor ombouwen en we kregen allemaal een nieuwe plaats aangewezen. Nu kunnen de 2 vaste medewerkers alle stagiaires in de gaten houden, en soms voelt het alsof je in een klas lokaal zit. Maar goed, het is nu eenmaal zo en daar moeten het maar mee doen. Maar je begrijpt wel dat ook nu nog niet alles goed is, want ik heb namelijk geen telefoon kabel en kan er ook nergens een vinden, ofwel het is het lenen van andermans telefoon, wat dus erg onhandig is! Ook heb ik uiteraard al voor een kabel gevraagd, maar zoals je nu wel zal begrijpen heb ik die nog niet ontvangen! Laten we hopen dat we deze wel hebben aan het eind van de week.
Update; ik kan vertellen dat ik vanaf 07-09-2010, dan eindelijk mijn telefoonkabel heb ontvangen en ik weer vrolijk de telefoontjes kan beantwoorden voor PAN International en Cultural Infusion. Zo ver dus mijn verhuis verhalen, het kantoor is uiteraard nog altijd niet klaar met verbouwen want vanaf 13 september zal een nieuwe stagiaire ons team komen vergezellen, ja het begint erop te lijken dat er meer stagiaires zijn dan vaste medewerkers. Maar dit maakt het uiteraard wel een beetje gezelliger in het bedrijf. De stage viel me namelijk erg tegen in de eerste weken maar de wat interessante projecten zijn nu bezig en we hebben er ook al 1 gehad, laat ik daar eens wat meer over gaan vertellen.
In de eerste week heb ik te horen gekregen dat ik mee mocht werken aan een nieuw Hip Hop evenement en die kans heb ik natuurlijk ook genomen, dit project ligt momenteel op een 2e plaats bij mij.
28 augustus hebben we namelijk een concert gehad voor de United Nations. 3 weken voor dat concert had het bedrijf te horen gekregen dat ze dit mochten organiseren en 2 weken van te voren werden alle mensen die mee mochten werken aan het project bij elkaar geroepen voor een meeting, ik heb er niet veel van meegekregen dit doordat 1, de meeting om 8 uur in de ochtend zou beginnen, wat uiteindelijk 8.10 is geworden, en ik daarnaast niet echt een idee had waar dat ze het over hadden, maar ik probeerde er zoveel mogelijk van mee te krijgen. 1 week voor het daadwerkelijke concert kon ik eindelijk ook wat doen, ik heb contact gehad met een aantal artiesten en heb er ook voor moeten zorgen dat alle spullen die we nodig hadden aanwezig waren, als we iets niet hadden moest ik dat gaan kopen. Door dat concert heb ik een 12 dagen week gehad, ofwel geen weekend. We hebben de zaterdag gewerkt en dit duurde langer dan verwacht, we hadden die dag repetities, we moesten mensen bellen, de boodschappen moesten gedaan worden en alles moest klaar zijn om de volgende dag direct mee te kunnen. De zondag was dan eindelijk de dag van het concert, mijn taken waren general helper en runner. Ik heb in de ochtend voornamelijk ervoor gezorgd dat de kleedkamers voor de artiesten in orde waren, heb er deels voor gezorgd dat de uitlaad ruimte leeg was, spullen gereed gemaakt voor het concert en toen de artiesten begonnen binnen te druppelen heb ik deze door de beveiliging moeten leiden. In het begin ging het allemaal wel rustig en kwamen er een aantal per keer. Maar op een gegeven moment werden het er meer, ik was samen met een ander persoon verantwoordelijk om dit te doen. Op een gegeven moment kwam ik terug boven en stond er een van onze groepen te repeteren in de hal!! Wat dus totaal niet de bedoeling was, ik vroeg dus wat er aan de hand was en ik kreeg de leuke taak om te zeggen dat dit niet mocht. Ze zeiden dat de kinderen niet mee mochten en ze daar wel moesten oefenen, dit wilde ik natuurlijk geregeld krijgen. Uiteindelijk mochten de kinderen toch mee en kon in de groep van zo’n 47 personen door de beveiliging leiden. De beveiliging was erg streng omdat het voor de United Nations was. Bij mij ging elke keer het alarm af vanwege mijn riem, en na 10 keer geloofden ze me wel. Het voelde net als op het vliegveld, maar ik vond het wel leuk om te doen.
De repetities lagen achter op schema en onze pauze is er nooit van gekomen, ik had niet erg veel eten bij me, dus van het eten dat er was (fruit, snoepjes, nootjes etc.) heb ik af en toe wat gegeten omdat mijn eigen eten op was, en ik had dus wel mijn suikers binnen om genoeg energie te hebben, maar het vulde niet dus je bleef steeds af en toe wat snacken.
Toen het concert dan eindelijk begon heb ik niet erg veel hoeven doen, ik heb ervoor gezorgd dat er bepaalde props klaar stonden en gekeken of de juiste mensen aanwezig waren, maar verder heb ik vooral meegekeken met de mensen die aan het werk waren om zo te zien hoe het eraan toe gaat. Er waren namelijk ook camera mensen aanwezig maar ik heb meegekeken bij de technical directors. Het concert duurde zo’n 1,5 uur, maar het leek allemaal veel sneller te gaan, en het ging echt goed! Na het concert was het een kwestie van opruimen en ik werd naar huis gebracht omdat mijn collega niet wilde dat ik alleen terug ging met de trein, hij nam ook nog een aantal anderen mee. We zijn nog door de MC drive geweest en rond 23.30 had ik dan mijn ‘avond eten’ ik was de enige die wat gegeten had, maar ik had echt honger, dus ik liet me deze kans niet voorbij schieten. Die dag ben ik rond 8 uur opgestaan (of eerder ik weet het niet meer zeker) en om 1 uur lag ik in bed waarvan het vervolg was om 7 uur weer opstaan omdat we weer gewoon aan het werk moesten. Maar zo slecht had ik het nog niet er waren mensen die namelijk eerder weer aan de slag moesten. De maandag was de opening ceremonie maar ik ben die dag op kantoor gebleven omdat ik de woensdag namelijk graag niet op kantoor wilde zijn (het was namelijk mijn verjaardag), dus dinsdag en woensdag ochtend was het voornamelijk voorbereiden voor de sluiting ceremonie. Mijn taak op woensdag was met de kinderen van de basisschool met 2 bussen naar de locatie gaan, gelukkig hoefden ze niet stuk voor stuk door de beveiliging en spaarde dat heel wat tijd uit. Daarna moesten ook de kinderen van het Australian Youth Choir naar beneden gebracht worden en ook zij hoefden gelukkig niet stuk voor stuk door de beveiliging. Ze hebben niet erg lang hoeven wachten voordat ze konden repeteren. Ik moet zeggen het koor was ontzettend goed en van 1 van de solo zangeressen kreeg ik letterlijk kippenvel toen ik haar de eerste keer hoorde zingen. Ik heb mee mogen helpen bij de repetities en toen ons deel van de ceremonie begon heb ik ook meegeholpen vlaggetjes uit te delen aan de basisschool kinderen en we zijn achter hun meegelopen zodat we zeker wisten dat ze allemaal bij elkaar bleven totdat we de zaal uit waren.
Het opruimen duurde deze dag gelukkig ook niet lang, en we zijn met bijna alle collega’s uit eten gegaan, op de kosten van de baas! Het was erg gezellig om zo met z’n allen even te relaxen en plezier te hebben.
Op kantoor ging het de dagen erna weer verder als van te voren, en we konden weer gewoon werken aan onze dagelijkse taken.
Maar gelukkig duurde dit voor mij niet lang. We zijn sowieso met de stagiaires nog bezig met het Hip Hop evenement, maar ik ben ook aangewezen geworden om stage manager te zijn op het moon lantern festival 18 september. Ik ben druk bezig geweest met contact op nemen met de artiesten voor het festival, het is natuurlijk niet zo groot als voor de United Nations, maar ik ben blij met deze kans en wil er het beste van maken om er zo veel mogelijk van te leren.
Als dit festival afgelopen is ga ik me weer focussen op het Hip Hop evenement, wat ik nu natuurlijk ook tussendoor wil proberen te doen.
Dit zijn eigenlijk de hoogte punten op het werk tot nu toe.
Buiten het werk zit ik natuurlijk niet altijd stil, vaker wel in de avonden omdat ik dan best moe ben van het werken de hele dag. Maar ik wil me na het werk ook wel eens in de stad bevinden en dan voornamelijk de vrijdagen. Op een vrijdag avond dat ik in de stad was met Adeline zijn we een goede straatmuzikant tegen gekomen, en we hebben daar de eerste avond toch wel een poosje (in de kou) gezeten en geluisterd. Maar uiteindelijk hebben we wel contact gelegd en ik heb zijn ‘kaartje’ achtergelaten bij mijn bedrijf en hoop dat ze er ook iets mee gaan doen. Inmiddels hebben we nog altijd contact met hem, we hebben zelfs al een keer voor hem gekookt, het was een gezellige avond.
We hebben dan ook nog mijn verjaardag gehad, dit was niet veel spectaculairs dit jaar, omdat ik natuurlijk op de dag zelf gewoon gewerkt heb, en de zaterdag ben ik wel met wat mensen uitgeweest, het was ook wel gezellig, maar toch heel anders dan dat ik gewend ben thuis. We zijn eerst met een paar mensen uit eten gegaan en daarna opstap geweest, waar we eerst heen gingen wilde ik helemaal niet heen, we zaten namelijk op een dak terras waar het waaide, waar ik dus redelijk gefrustreerd van raakte omdat ik 20 á 30 minuten bezig was geweest om mijn haren te stijlen, ik was dus best boos omdat ik daar nu helemaal niet heen wilde, het had geregend etc. Ofwel geen geslaagd plan. We zijn daarna naar beneden gegaan, in hetzelfde gebouw zat een andere bar, maar iemand had zijn bier mee naar beneden genomen, wat dus niet mocht en kwam er niet in. Hij ging terug naar boven dronk zijn bier op en wilde terug naar beneden, maar hij mocht er niet meer in, ze zeiden dat hij zijn kans had gehad. Ik vond het toch al niet zo’n geslaagde bar en stelde voor om richting Federation Square te gaan, daar ligt een bar Transport genaamd, en ik was er al vaker langs gelopen en de muziek klonk erg leuk.
Ik heb daar ook al eens gegeten, maar wist niet dat daar in de avond dus een dancing bar was. Hier begon de avond al een stuk leuker te worden en ik heb mij prima geamuseerd. De uiteindelijke afsluiting was wat minder leuk, maar laten we het verhaal maar niet al te lang gaan maken. Ik vond de avond in totaal geslaagd de bar ging om 3 uur dicht, we hadden nog wat gegeten en daarna een taxi naar huis genomen. Uiteindelijk lag ik (volgens mij) rond half 5 in bed. Ik had de wekker de dag erna maar gezet omdat ik niet mijn hele zondag wilde verslapen, en ben om 12 uur weer opgestaan.
De zondag ben ik met Thibaut naar Victoria Market geweest, wat boodschappen gehaald en daarna zijn we nog naar een modeshow in de stad geweest waar nog 2 collega’s van ons waren en 1 vriend van Thibaut. Dit duurde niet lang, ik ben daarna naar huis gegaan omdat ik vlees gekocht had, en dit niet te lang buiten de koeling wilde houden.
Deze week ben ik na het werk nog wel eens de stad in gegaan alleen of met een collega. De dag dat ik met Astrid de stad in was geweest zijn we uit eten geweest bij een Thai. Dit was wel lekker. Het grappige daar was dat ik dacht dat ik mensen Nederlands hoorde praten, maar toen dacht ik nee dat is het toch niet. Ik zei tegen Astrid, ik ben hier nog helemaal geen Nederlandse mensen tegen gekomen. Totdat ik het weer hoorde, ik draaide me om en staarde de man aan, hij keek me echt zo aan van wat moet jij nu. Ik zeg dood gewoon, jullie zijn Nederlands hé? Ja, zegt hij terug. Ik zei, ik zei net tegen haar dat ik nog geen Nederlandse mensen hier gezien had, waarop hij antwoordde, nou hier heb je er dan 2 erbij. Dat is eigenlijk ook waar het gesprek eindigde, maar ik vond het wel grappig.
Dit weekend is voornamelijk een relax weekend geweest, vrijdag na het werk heb ik wat dingen voor school gedaan, series gekeken en ben rond 12 uur (geloof ik) gaan slapen, ik werd om kwart over 7 wakker, en dacht no way dat ik nu ga opstaan! Dus ben lekker door blijven slapen tot 11 uur. Ik was nog altijd moe en vooral lui, dus alles ging er maar traag aan toe. Ik zat een beetje sloom achter mijn laptop waar ik opeens een chat bericht van Thibaut kreeg, ga je douchen en ga naar buiten, ik was al lang uit de douche, maar vroeg wat hij ging doen. Hij wilde weer naar Victoria Market omdat zijn horloge kapot was gegaan. Mijn planning was ook om daar heen te gaan en daarna naar het strand. Maar hij vond het te koud voor het strand. Hij wilde naar Melbourne Museum, wij als studenten konden daar toch gratis naar binnen. Dit kans liet ik ook niet gaan en ik besloot mee te gaan. Vicotria Market was gesloten om 3 uur, dus dat haalden we niet meer, maar we zijn wel naar het museum gegaan wat wel erg leuk was!
Er is daar van alles te zien, van dinosaurussen, tot geschiedenis van paarden, tot hoe een kind geboren wordt. We hebben volgens mij niet alles gezien, maar ik ben ook in een gedeelte geweest waar men allemaal insecten had opgezet, je kon hier de mooiste vlinders zien (waarvan ik het wel zielig vond dat je zag dat ze een speld door hun lichaam hadden), maar ook heel grote vieze harige spinnen, als ik die maar nooit op mijn kamer tegen kom want dan ren ik toch echt heel hard weg! Ook waren er andere opgezette dieren, ik vind die dieren wel mooi om te zien,maar ik vind het nog altijd zielig dat ze zijn opgezet, zoals kangoeroes en pandaberen. We hadden besloten om in de avond uit te gaan en Astrid had Thibaut gevraagd om mee te gaan naar de stad. Ik zou ook mee gaan, maar wilde ook mee naar het feestje van Xi Xi. Uiteindelijk ben ik naar geen van deze 2 gegaan. Xi Xi mocht uiteindelijk niet meer gaan van haar ouders en met Thibaut had ik verder niets meer afgesproken, ik was ook best moe (ben ik nu nog nu ik dit om 1 uur ’s nachts zit te schrijven omdat het er anders nooit van komt) en er was een leuke film op tv die ik samen met Adeline heb afgekeken. Nu ga ik dus proberen de blog af te schrijven en morgen kan ik ook weer uitslapen. Ik moet om 2 uur in Kew zijn omdat Astrid en ik beloofd hebben Lisa te helpen bij het concert dat ze met haar koor hebben. Wij gaan de kaartjes verkopen en daarvoor mogen wij gratis bij het concert naar binnen. Dat vond ik dus een leuk idee!
Dit is eigenlijk wat ik tot nu toe zo’n beetje heb meegemaakt. Ik ga zeker nog meer plaatsen in Australië bezoeken. Ik moet het alleen nog een beetje plannen, maar waarschijnlijk komt de eerste bestemming er komende zondag aan.
Mijn gedachte dat deze blog niet zo lang zou zijn klopte dus niet helemaal, hij is uiteindelijk ongeveer net zo lang als alle andere blogs, maar dat krijg je als je over 4 weken iets moet vertellen.
Ik moet wel eerlijk toegeven dat ondanks ik het hier erg naar mijn zin heb, ik de tijd in Amerika wel mis, en ook Nederland, het gemak van gratis reizen en veel meer goedkope producten, of gewoon producten die ik hier nog niet gevonden heb. Ze verkopen hier wel Nederlandse producten van Unilever wat ik toch altijd hilarisch vind blijven, ik kan hier ook stroopwafels kopen, Remia mayonaise. Maar dat heb ik niet gedaan, wat ik wel gekocht heb is speculaas voor op mijn boterhammen, heerlijk!!
Ook heb ik een nieuwe verslaving; Sushi, ik vind dat zo lekker, had het nog nooit gehad, maar nu ik het gehad heb kan ik er niet genoeg van krijgen. Ik weet dat je het niet te vaak moet eten, daarom is het ook maar goed dat het niet al te goedkoop is.
Ik denk dat ik het hier voor nu bij ga laten aangezien het al kwart over 1 is en ik wat slaap wil inhalen.
Uiteindelijk gaat mijn verhaal toch nog even verder. Ik aangezien ik nog geen tijd heb om mijn blog volledig te kunnen uploaden. Ik heb namelijk toch wel wat verschillen gemerkt tussen het reizen met het openbaar vervoer hier in Melbourne en in Nederland. Hier is het naar mijn idee veel saaier. In Nederland heb je toch al snel een praatje met iemand aangeknoopt als er ook maar iets kleins gebeurt en je hebt een gezellige treinreis, leert direct nog wat van andere mensen etc. Maar hier is het in de ochtend zo stil als men het in Nederland graag in een stilte coupe zou willen hebben. Iedereen is stil, leest een boek, de krant, luistert naar zijn of haar muziek,die ik vaker nog door mijn eigen mp3 kan horen of men probeert nog even wat te slapen. Ik moet eerlijk toegeven in Nederland wilde ik me ook wel eens slapend in de trein bevinden, maar hier is het nog veel erger. Ik denk dat ik de schuld dit keer gewoon bij de treinlucht leg maar vooral gewoon bij het feit dat mensen niet veel zeggen. Ik ben er op de stations in de stad ook nog altijd niet uit welke kant de trein nu uit gaat omdat ze soms wel en soms niet een city loop doen. Altijd leuk als je een city loop hebt, loop je zo ongeveer van Melbourne Central naar Flinders street, en uiteindelijk gaat de trein vrolijk een city loop door waarbij je Melbourne Central dus passeert. Maar goed zo blijf ik nog eens een beetje in beweging, aangezien ik hier geen fiets heb, doe ik alles met het openbaar vervoer, en ik woon nu eenmaal zo’n 12 km van mijn werk, dus de treinreis duurt ook nog redelijk lang. Maar inmiddels ben ik daar wel aan gewend.
Het vreemde hier is ook dat ik altijd wel mensen zie die me aan iemand doen denken, of op iemand lijken. Dan denk ik dat is die of die, of wow die lijkt op iemand. Heel vreemd, maar goed ik ben hier nog geen bekende mensen tegen gekomen, en heb nu dus wel een paar Nederlandse mensen gezien maar het blijft dus ook bij gezien.
Jullie zijn er vast weer achter dat mijn blog op verschillende dagen en tijden is geschreven. Ik hoop dat het niet te verwarrend wordt. Volgende keer zal ik proberen om de blog in 1 dag te schrijven, maar ik begin vaker en dan komt er een skype of msn gesprek tussendoor of iets anders dat ik wil gaan doen, of ik ben gewoon weg te moe. Het fulltime werken trekt soms toch wel wat van je energie, en laatst heeft iemand mij ook gezegd dat normaal gesproken je 8 uur op je werk bent en je tussendoor je pauze hebt. Maar bij ons is het zo, als ik om 8 uur begin ben ik om kwart voor 5 klaar, terwijl ik dus eigenlijk om 4 uur klaar zou moeten zijn, dus onze pauze wordt buiten de 8 uur gerekend, en hetzelfde geld voor 9 uur, dan ben ik om kwart voor 6 klaar, maar meestal ben ik toch langer aanwezig. Maar volgens mij is dat bij meerdere bedrijven wel zo. Maar dit zorgt er dus wel voor dat ik zo’n 9 uur of langer op mijn werk aanwezig ben. Als ik die dag dan druk bezig ben geweest met een leuk project vind ik dat niet erg, het enige nadeel is dat ik dan veel later eet. Maar goed elk voordeel heeft zijn nadeel zeggen we maar zo.
Ondertussen ben ik ook terug van het concert van mijn collega waar ik geholpen heb bij de kaartverkoop. Het concert was wel anders dan ik had verwacht, maar het was wel leuk, het leukste vond ik dat ze “eine kleine nachtmusik” hadden gezongen, het is toch heel anders als dit gezongen wordt dan dat je het op instrumenten hoort. Na het concert ben ik met Astrid nog gaan eten in de stad. Zij had Chinees ik Japans, dat is het handige van een food court. Je kan gewoon beide eten waar je zin in hebt maar toch op dezelfde plaats op dezelfde tijd.
Astrid vertelde me ook, dat toen haar moeder vroeger vroeg om hoog te zingen, ze zei dat ze een stoel nodig had omdat ze dan hoger kon zingen, waarop haar moeder antwoordde, dus als je laag wilt zingen moet ik een gat voor je in de grond graven, ik vond dit wel even toepasselijk om te vermelden nadat ik naar een koor concert ben geweest.
Het vreemde is hier trouwens ook dat men mij veel ouder schat. Het oudste tot nu toe is 26 geweest. Maar meestal schat men mij hier tussen de 22 en 24, terwijl dat thuis of in de USA juist andersom is, daar schat men mij juist veel jonger. Best grappig dat er zo'n verschil kan zijn over hoe oud mensen elkaar schatten op verschillende plaatsen.
Morgen weer een poging doen om om 6 uur op te gaan staan, meestal blijf ik zo lang liggen dat ik nog maar 3 kwartier of een half uur heb, en dan heb ik dus nooit tijd voor ontbijt of wat dan ook. Ik probeer het altijd, maar het voordeel is dat het hier nu vroeger licht is (terwijl het bij jullie vroeger donker wordt) en ik dus makkelijker kan opstaan als ik met mijn gordijnen open slaap. Volgende keer zal ik foto’s maken van mijn kamer, en deze ook plaatsen, het is nu namelijk niet opgeruimd, en ik zal kijken of ik ook meteen foto’s kan maken van de rest van het huis.
Ik denk dat jullie nu wel weer genoeg te lezen hebben gehad, en ik denk dat ik nu toch wel door mijn verhalen heen ben.
Good evening from Glen Huntly, Melbourne, Australia.
